Ozempic a Mounjaro - czym różnią się leki na odchudzanie

Jeden receptor kontra dwa

To jest sedno różnicy. Semaglutyd w Ozempicu naśladuje hormon GLP-1, który po posiłku zmniejsza apetyt i spowalnia opróżnianie żołądka. Tirzepatyd w Mounjaro pobudza ten sam receptor GLP-1, a dodatkowo receptor GIP, czyli drugi hormon jelitowy zaangażowany w gospodarkę cukrową i przemianę materii. Ten podwójny mechanizm jest tym, co odróżnia Mounjaro od pozostałych leków GLP-1 na rynku, i jednym z powodów, dla których w badaniach dawał mocniejszy efekt metaboliczny.

Co je łączy

Poza mechanizmem oba leki mają sporo wspólnego. Podaje się je w zastrzyku podskórnym raz w tygodniu, wstrzykiwaczem, o stałej porze dnia. Oba są zarejestrowane na cukrzycę typu 2, a nie na leczenie otyłości, więc użycie ich w kontroli masy ciała to stosowanie poza wskazaniami. W obu dawkę zwiększa się stopniowo przez kilka tygodni, żeby ograniczyć nudności. I w obu przypadkach są to leki kategorii Rp, których apteka nie wyda bez recepty.

Zestawienie

Zestawienie informacyjne. Wskazanie i dawkę ustala lekarz na podstawie indywidualnej oceny.

Dawkowanie i schemat zwiększania

Ozempic zaczyna się od 0,25 mg raz w tygodniu przez 4 tygodnie, potem 0,5 mg, a w razie potrzeby 1,0 mg. Mounjaro startuje od 2,5 mg raz w tygodniu przez 4 tygodnie, a następnie podnosi się o 2,5 mg co najmniej co 4 tygodnie, aż do dawki podtrzymującej ustalonej przez lekarza, maksymalnie 15 mg. W obu lekach dawka startowa nie jest dawką leczniczą, tylko rozbiegową, która ma zmniejszyć nudności. Samodzielne przyspieszanie tego schematu nasila działania niepożądane.

Skuteczność

W badaniach klinicznych tirzepatyd dawał średnio większą utratę masy ciała niż semaglutyd. To wynik populacyjny, czyli średnia z badanych grup, a nie obietnica dla pojedynczego pacjenta. Rzeczywisty efekt zależy od dawki, którą organizm toleruje, oraz od diety, aktywności i chorób współistniejących. Oba leki są narzędziem wspierającym redukcję masy, a nie zastępują zmiany stylu życia. O tym, jak działa mechanizm GLP-1 i GIP, piszemy w tekście o tym, jak działają leki GLP-1.

Skutki uboczne

Profil działań niepożądanych jest podobny w obu lekach, bo oba działają na receptor GLP-1. Dominują nudności, biegunka, wymioty, zaparcia i ból brzucha, najsilniejsze na początku i po zwiększeniu dawki. U wielu osób słabną z czasem. Rzadko może pojawić się zapalenie trzustki, objawiające się silnym bólem brzucha promieniującym do pleców, co wymaga pilnego kontaktu z lekarzem. Więcej o działaniach niepożądanych w osobnym wpisie o skutkach ubocznych leków na odchudzanie.

Postać, przechowywanie i wygoda

Oba leki podaje się w gotowym wstrzykiwaczu podskórnie, raz w tygodniu, o stałej porze. Miejsce wkłucia (brzuch, udo, ramię) zmienia się przy kolejnych dawkach. Wstrzykiwacze przed pierwszym użyciem przechowuje się w lodówce, a po rozpoczęciu można je zwykle trzymać w temperaturze pokojowej przez określony w ulotce czas. Pod względem codziennej wygody leki są zbliżone: cztery wstrzyknięcia miesięcznie i brak reżimu na czczo, który dotyczy tylko doustnego Rybelsusa. Różnica w liczbie stopni dawki (Mounjaro ma ich więcej) oznacza, że dochodzenie do dawki podtrzymującej bywa dłuższe.

Który wybrać

Na to pytanie nie da się odpowiedzieć samą nazwą. Wybór zależy od chorób współistniejących, dotychczasowego leczenia, tolerancji i tego, czy w ogóle są wskazania do leczenia GLP-1. Żaden z tych dwóch leków nie jest zarejestrowany wprost na otyłość, więc jeśli szukasz preparatu dopuszczonego do kontroli masy ciała, w grę wchodzą Saxenda i Wegovy, które porównujemy w osobnym wpisie o tym, czy wybrać Saxendę czy Wegovy. Decyzję zawsze podejmuje lekarz po ocenie stanu zdrowia.

Najczęstsze pytania